Uzay Istasyonu
Yildizlarin arasinda kesif
Sessizlik. Ama oyle bir sessizlik ki, Zekai kendi kalbinin atisini ilk kez duyabildi. Yildizlarin arasinda suzulerken anladi: bazen kendinle tanismak icin dunyanin en uzak kosesine gitmen gerekir. Ve orasi bile yeterince uzak degildir.
Hikayenin Sahneleri
2. Sahne — Asteroid Bahcesi
Disari cikmak... kelimelerle anlatamiyorum. Kask icinde nefes sesim yankilaniyor. Baska ses yok. Gercekten yok. Ama bu sessizlik korkutcu degil. Sakin. Sanki evren sana 'dinle' diyor ama dinleyecek bir sey sunmuyor. Bir asteroid var yakinimda. Yuzeyine yaklastigimda bir sey dikkatimi cekti. Parlıyor. Kucuk bir nokta. Egildim — kristal. Mor, saydam, icinden isik geciyor. Uzayin ortasinda, bu kuru kayanin uzerinde, bir kristal buyumus. Avucuma aldim. Bu kucuk kristal milyonlarca yildir burada, kimse gormeden, kimse dokunmadan. Ta ki simdi. Bazi seyler seni bulur. Sen onlari aramasan bile.
3. Sahne — Mavi Kure
Istasyona dondum. Buyuk pencereye gittim — Kupola. Ve disarida... Dunya. Mavi. Beyaz. Yesil. Bu kadar uzaktan bakinca sinir yok — ulke yok, duvar yok. Sadece su, toprak, bulut. Bakiyorum ve dusunuyorum: tum yolculuklarim orada oldu. Dinozorlarin bastigi toprak, piramitlerin yukseldigi col, korsanlarin yelken actigi deniz — hepsi o kucuk kurenin uzerinde. Istasyonun bir paneline baktim — bir kosesinde, yari gizli, kucuk bir sembol var. Bir disli. Kim bunu buraya yapmis? Baska bir zaman yolcusu mu? Gulumsedim. Eve donme zamani. Ama bu sefer donerken bir sey farkli — kendimi taniyorum.
Uzay Suiti
- Mat gri + neon mor aksanli kumas
- Kask grafigi + yansitici visor
- Sirtinda jet pack illustrasyonu
> Tum maceralari kesfetmek ister misin?
Tum Maceralari Gor